Spotkania Teatralne INNOWICA

Innowica 2011 - szkice z wiosny

2011-05-13T20:01:00.077+02:00

(fot.B. Zielińska)

"Co tu jest ciekawego? - zapytałem jednego z gospodarzy, kiedy przyjechałem pierwszy raz - Nic - brzmiała prowokująca odpowiedź. W Nowicy nie ma atrakcji turystycznych. Nie ma kina, dyskoteki, nie ma restauracji. Nie ma nawet budki z piwem. Sklepu też nie ma. A do najbliższych wcale nie blisko. W większości miejsc nie ma zasięgu ani Era, ani Plus, ani Orange.

Co jest? Pagórki, drzewa i łąki. Łemkowskie chaty i przydrożne kapliczki. Dwie cerkwie. Kto raz tu przyjechał wie, że to jedno z najbardziej niebanalnych miejsc, jakie można spotkać w życiu. Nawet jeśli objechało się pół świata (...)" - IGOR JANKE (Rzeczpospolita)

„Czcijmy prostotę natury, prostotę człowieka, wolną od ciężkiej maszynerii i trawestacji prawdy (…) Taka prostota wymaga pokory i wzajemności, gotowości na spotkanie drugiego człowieka” – WŁODZIMIERZ STANIEWSKI

"To wszystko, co widzę jest tak cudowne, że nierealne" (kobiecy głos na jednym ze spektakli)

"IV Spotkania Teatralne INNOWICA to scena wyzwolona ludzi nowego świata poza systemem, poza biletowaniem i poza pozą" - (Miasta w Komie)

Na południu Polski wiosna przychodzi spóźniona. Schodzi śnieg i połoniny zielenią się, i pokrywają pierwszymi kwiatami – kaczeńcami, mniszkiem etc. Strumyki spływając ze stoków zasilają większe potoki. A w Nowicy …? Zwyczajnie. Spotkania Teatralne INNOWICA. W tym roku odbyła się IV edycja.

30 kwietnia

(film udostępniony dzięki uprzejmości grupy Miasta W Komie)

Warsztatami rozpoczęła Joanna Belzyt (X Akademia Praktyk Teatralnych Gardzienice). Od rana trwały zaś przygotowania do spektaklu „Bruzda” SCENY PLASTYCZNEJ KUL kierowanej przez wybitnego reżysera, plastyka – LESZKA MĄDZIKA. Prosiliśmy mieszkańców Nowicy, by zgodzili się udostępnić wyjątkową przestrzeń - zabytkowe wnętrze drewnianej cerkwi św. Paraskewy. Spektakle Mądzika prezentowane są w ciemności - w tym wypadku akcja odbywa się w pełnym świetle. Teatr Mądzika to teatr plastyczny i symboliczny. „Bruzda” to metafora ludzkiego życia, tułaczki i cierpienia w drodze do Boga, które symbolizują cztery ludzkie postacie odziane w robocze chałaty upadające i podnoszące się na swojej drodze. Postać dziewczynki przechodzącej po wodzie, by w końcu zasiąść przy stole pomiędzy utrudzonymi wędrowcami – to symbol oczyszczenia i powrotu do tego, co w nas „dziecięce” i nieskalane. „Bruzda” była znamienną „zapowiedzią” przedstawień przygotowanych na tę edycję – przedstawień niełatwych, zmuszających do refleksji, zaangażowanych.

(fot. W. Bugno)

Wieczorny koncert rozpoczął recital MARIANY SADOWSKIEJ – ukraińskiej wokalistki o międzynarodowej renomie. Mariana stawiała swoje pierwsze kroki na artystycznej drodze m.in. w Teatrze im. Lesia Kurbasa i Ośrodku Praktyk Teatralnych Gardzienice, które gościliśmy rok temu. Kameralny występ w Nowicy był wydarzeniem niezwykłym i dla samej artystki - chciała zaśpiewać w miejscu narodzin B. I. Antonycza – ukraińskiego poety, który urodził się w Nowicy – poczuć magię tego miejsca – śpiewać dla Antonycza i do gór. Widzowie oczarowani wspaniałym głosem Mariany i transowymi dźwiękami harmonium znakomicie odebrali atmosferę tego mini-koncertu.

(fot. B. Zielińska)

"Bardzo dziękuje za zaproszenie mnie do Nowicy... Dla mnie jest to bardzo ważne miejsce, i znowu odczuwałam bardzo mocno magię i piękno tej wioski... więc bardzo dziękuje... było dla kogo śpiewać, piękni byli ludzie, no i też ja śpiewałam do gór i do Antonycza... mocno pozdrawiam i dziękuje --- Mariana Sadowska"

Po koncercie M. Sadowskiej rozpoczęła się bardziej „luźna” część wieczoru - choć i też nie do końca. Na scenie zainstalowali się muzycy z grupy POGODNO. W antrakcie improwizowali hipnotyczny podkład do mini-przedstawienia grupy LOS FUEGOS – Teatru Ognia z Krakowa. Kwadrans tańca i układów choreograficznych z ogniem potwierdził klasę teamu jako – moim zdaniem – jednego z najlepszych (o ile nie najlepszego) tego rodzaju zespołów w Polsce.

"Bardzo dziękujemy za ten wspaniały festiwal,bardzo był nam potrzebny ten wyjazd dużo nam dał jako grupie i jako przyjaciołom. Pozdrawiamy Was serdecznie całą ekipę nowicką i to dziewicze miejsce --- Patrycja z Los Fuegos"

(fot. P. Pardela)

Pogodno płynnie przeszli do właściwego koncertu. Wspomniałem o „luzie”– muzyka ma jednak tę cechę, że można ją odbierać nie jednoznacznie. Energia dźwięków wydobyta przez muzyków Pogodno jest niewyobrażalna, lecz istotny jest przekaz. Wspaniałe teksty BUDYNIA – Jacka Szymkiewicza – niosą olbrzymi ładunek emocji. Mówią o ważnych problemach, niepokojach i frustracjach, na jakie napotyka człowiek zagubiony w świecie pomieszanych wartości („Nawala mi mózg, mózg mi nawala ….”). Grupa wystąpiła z ANTONIM „ZIUTEM” GRALAKIEM – nestorem polskiej sceny niezależnej.

"A w Nowicy było pięknie i jak ktoś nie był to niech żałuje. Ksiądz, który nas gościł i panie kucharki i jedzenie, które panie kucharki robiły - tosz to był prezent od losu tak sobie znaleźć się przez kilka dni pod taką troskliwą opieką. A ci ludzie co tam przyjechali żeby zrobić teatr, czy muzykę, czy potańczyć - tosz to była sama przyjemność dzielić czas i miejsce z wariatami na punkcie pasji co rozgrzewa serce. Moc inspiracji i dobre wspomnienia. Tak było w Nowicy --- Pogodno"

(film udostępniony dzięki uprzejmości grupy Miasta W Komie)

"Jesteśmy pokoleniem Biały Miś Do Lasu Bał Się Iść. Dopiero punk rock uświadomił mi jak ważny jest tekst." - Włodzimierz Kinior Kiniorski

"Takie miejsca jak Nowica pokazują nam, że nie jesteśmy wymarłym plemieniem. Wywozimy stąd energię do dalszych działań niezależnych" - Ziut Gralak (Pogodno, Jasna Chmura)

"Jak tylko odchodzę na kilka kroków od marzeń, wtedy pojawia się taki komornik i mówi płacić. Płacić!!" - Jacek Budyń (Pogodno)

(film udostępniony dzięki uprzejmości grupy Miasta W Komie)

Ten dzień zakończył się świtem dnia następnego. A jeszcze był wernisaż fotografii PIOTRA WAISA ciekawie zaaranżowany w nie wykończonym domu z towarzyszeniem muzyki „na żywo” (Astek Cuprjak, Mirek Ładoś) i z taśmy. Artysta – od lat związany z Nowicą - w oryginalny sposób przedstawił przenikanie się dwóch światów – wiejskiego i miejskiego.

1 maja

O godzinie 11.30 nastąpiło otwarcie IV Spotkań Teatralnych INNOWICA, którego dokonali przedstawiciele organizatorów (Tomasz Sikorski, Mateusz Sora, ks. Jan Pipka, Piotr Bussold) i władz samorządowych, które reprezentował v-ce starosta gorlicki pan Karol Górski. Po części oficjalnej na scenie ośrodka Sarepta wystąpił TEATR KLINIKA LALEK z Wolimierza w górach Izerskich z przedstawieniem „Księga gór”. Przewidziane jako przedstawienie dla dzieci poruszyło też i dorosłą część widowni. Istotą przedstawień Kliniki Lalek jest aktor i lalka, które w przestrzeni zdarzeń stają się jednością. Opera lalkowa w reżyserii Wiktora Wiktorczyka, której fabułę stanowią zaślubiny Rzepióra – ekscentrycznego czarodzieja - w zabawny sposób opowiada o chaosie i pędzie świata i o tym, jak piękna tradycyjna baśń, wzbogacona o postacie historyczne i mityczne szuka "klucza" do współczesnego widza.

(fot. W. Bugno)

" ...Nowica to rzeczywiście piękne miejsce z pięknymi ludźmi wokół.... Godne podziwu jest uczestnictwo na waszym festiwalu znakomitych zespołów i co za tym idzie całkiem dobrej sztuki. Czyli brawa dla was organizatorów, pisarzy wniosków, poszukiwaczy forsy i brawa dla księgowego, który to rozlicza ! Baza noclegowa dla artystów festiwalu całkiem porządna... . Gospodarz Powiernik - bardzo inspirująca postać i w dodatku wśród świętych..., wśród swoich Cerkwi... . Panie i Dziewczyny w kuchni -pyszny spokój i góralski smak i uśmiech ..... Było pięknie... (Osobiście nie byłem aż tak zaskoczony i zauroczony jak widzowie, publiczność, która was odwiedza, ale to pewnie z tego powodu, że sam od 20 lat prowadzę podobną ideę na Stacji Wolimierz i również wśród pięknych okoliczności przyrody...) Serdecznie pozdrawiam --- Wiktor Wiktorczyk, Teatr Klinika Lalek."

(fot. W. Bugno)

Południowy koncert otworzył występ Włodzimierza „Kiniora” Kiniorskiego – legendarnego multiinstrumentalisty, któremu towarzyszyły sample i elektroniczne podkłady Dariusza Makaruka. Muzyczny dialog KINIOR & MAKARUK z publicznością wywoływał co chwilę owacje. Chociaż padał deszcz, który chwilami wzmagał się (warunki atmosferyczne momentami stawały się trudne) - nikt nie rezygnował z tej muzycznej uczty. Nagle pod sceną – ziejąc ogniem pojawił się Smok Kliniki Lalek – wzbudzając zachwyt licznie obecnej dziatwy. Po tym występie na scenie - jak co roku – pojawili się muzyczni gospodarze letniej sceny muzycznej Spotkań, czyli NOWICA 9 – grając mieszankę jazz-rocka z elementami folku.

(film udostępniony dzięki uprzejmości grupy Miasta W Komie)

"Krótka notatka o świetności iNNOWICy: Mimo iście spartańskich warunków na festiwalu iNNOWICa 2011 można było poznać, świetnych ludzi, świetną organizację, świetną muzykę, świetne smaki i świetne zapachy w super genialnych okolicznościach przyrody --- Włodzimierz "Kinior" Kiniorski"

(fot. E. Osowska, Miasta w komie)

W szkole przedstawienie „Farsa miłości” zaprezentował – na podstawie tekstów Aleksandra Fredry i Antoniego Czechowa w opracowaniu Zofii Iwanowny i Aleksandra Owerczuka – lwowski TEATR SCENA-STUDIUM „GALICJANA”. Teatr - jest zjawiskiem unikalnym na Ukrainie – wystawia w języku polskim kameralne sztuki zainspirowane klasyką literatury (Schulz, Czechow, Fredro).

(fot. W. Bugno)

„Antygona” Stowarzyszenia Teatralnego CHOREA – w związku z ogromnym zainteresowaniem publiczności - została zagrana dwukrotnie. Bardzo ważne wydarzenie – oparte na klasycznym dramacie Sofoklesa w reżyserii Doroty Porowskiej- poruszało niełatwą tematykę problemu władzy w odniesieniu do tego, co ludzkie i tego, co boskie. Spektakl poraził widzów sprawnością warsztatową aktorów z Chorei. Sama reżyserka mówi o spektaklu: „(...) przebijając się przez rwący potok migotliwych słów, uzmysłowić sobie te wszystkie ołtarze, kaskady rytmów, opadające stopy, smutek widzów, zachodzące słońca i wędrówkę dźwięków w tamtym teatrze. W poszukiwaniu stuprocentowego efektu, zanurzając się w wiele konwencji, stworzyliśmy „dzieło” eklektyczne, więc niepoprawne a wszystko po to, by choć trochę zbliżyć się do boskiego katharsis.”

(fot. W. Bugno)

"Złapaliśmy u Was fantastyczny nastrój, który potrwał jeszcze parę dni. Nie wiem czy nie narozrabialiśmy w nocy, zazwyczaj jesteśmy grzeczniejsi. Cieszą się, że się podobało, aczkolwiek odebrałam też słowa krytyki, ważnej ale nie konstruktywnej, bo nie da się zmienić krytykowanych spraw. Współpraca z takimi organizatorami i granie w takich okolicznościach przyrody - to sama przyjemność. Pozdrawiam gorąco i do zobaczenia, usłyszenia --- Dorota Porowska, Teatr Chorea"

I kolejny dzień zakończył się późno w nocy etnicznym koncertem grupy TATOSH BANDA ze Lwowa, której muzyka oparta jest na folklorze huculskim, bojkowskim, bałkańskim etc. W grupie udzielają się muzycy zespołu Burdon, który gościł na Spotkaniach w 2010 roku, ale ich muzyka jest znacznie surowsza i mroczniejsza.

(fot. E. Osowska, Miasta w komie)

2 maja

Ten dzień był tak niezwykły jak niezwykłe było przedstawienie „Nieczekaj Lecilaty” TEATRU LALEK GAŁĄZEN w opracowaniu Krzysztofa Wrony. To plenerowe przedstawienie miało charakter wędrówki – dynamicznej opowieści. Aktorami byli najmłodsi przyjeżdżający często na wakacje, zaangażowani przez realizatorów. Otrzymali role skrzatów, ale w czasie drogi widać było i inne bajkowe stwory - przyczajone pod krzakami gnomy, pajęczyce tkające kolorowe sieci, tajemniczą Zielarkę zbierającą rośliny etc. Akcja przenosiła się z miejsca na miejsce – z pola na polanę w lesie, z polany pod jedną z tamtejszych chat. Cel - pokonać Młema – potwora uosabiającego całe zło świata.

(fot. W. Bugno)

"Spotkania Teatralne Innowica to smaczny pretekst dla podtrzymywania w trwaniu relacji między ludźmi. Dobrze było spotkać przyjaciół i zawrzeć nowe przyjaźnie oddychając atmosferą niebanalnych artystycznych zdarzeń nagromadzonych w jednym miejscu i czasie --- Andrzej Tybinkowski, Teatr Lalek Gałązen"

„Karmik” KOBIECEGO OŚRODKA TEATRALNEGO nie jest przedstawieniem łatwym i przyjemnym. Mówi o sprawach intymnych, dziejących się za czterema ścianami domów, skrywanych – o przemocy w rodzinie, o kobietach i dzieciach, które często stają się ofiarami tej przemocy. Ten obrzędowy teatr jest przejściem - rytuałem oczyszczenia. Zrzucenie masek i przyobleczenie się w białe stroje symbolizuje zerwanie z mroczną przeszłością i przejście do nowego życia. „Karmik” wywołuje ogromne emocje.

(fot. B. Zielińska)

"Bardzo piękne dzięki za zaproszenie. Byłam aktorką w Karmiku. Atmosfera fantastyczna. Gościnność i przemiłe Panie choć bardzo zapracowane w kuchni.Ten czas bardzo będę miło wspominać. Dużo zdrowia i pomysłów na przyszłość. Kiedyś tam wrócę bo zostawiłam tam serce. Dosłownie i w przenośni. Chodzi o poduszkę w kształcie serca --- Barbara Korczak, KOT

Nie miałam okazji oprócz Węgajt uczestniczyć w tego rodzaju imprezach.Ale wiem, że takie miejsca dają mi siłę na pokonywanie własnych słabości,nabieram poczucia własnej wartości. Jest jakaś siła w tych miejscach i w ludziach, którzy tam się spotykają. Odkryłam, że potrafię wyłączyć mózg od spraw codziennych i nawet kłopoty są jakoś mniejsze. Czuję po takim wyjeździe ogromny przypływ dobrej energii. To są naprawdę magiczne miejsca, pozdrawiam --- Iwona, KOT"

(fot. W Bugno)

Teatralnym epilogiem Spotkań był długo oczekiwany spektakl „Carmen Funebre” poznańskiego TEATRU BIURO PODRÓŻY, jednego z najciekawszych zespołów alternatywnych wyrastających z tradycji kontrkultury. „Carmen” to przedstawienie antywojenne, ukazujące koszmar konfliktów zbrojnych i wybuchy nacjonalizmu – tych o zasięgu międzynarodowym, ale i lokalnym przynoszącymi często większe żniwo okrucieństwa. Inspiracją do powstania przedstawienia były konflikty w Jugosławii, a szczególnie w Bośni. Prezentacja spektaklu w Nowicy miała szczególny kontekst, odbywała się w rocznicę bitwy gorlickiej, po której pozostały w okolicy, rozsiane wśród gór cmentarze wojenne. Nie mniej ważne i poruszające, tak dla artystów, jak i widzów były narzucające się odniesienia do dramatu powojennych wysiedleń, jakie dotknęły łemkowszczyznę.

Spotkania zamknął koncert młodego, ale zdobywającego coraz większe uznanie zespołu CHŁOPCY KONTRA BASIA, której „frontmanką” (przez skromność pewnie nie zgodziłaby się na to określenie) jest charyzmatyczna Basia Derlak - autorka świetnych tekstów czerpiących z tradycji ludowej, przyśpiewek, babcinych opowieści. Za jazzujący i współczesny charakter muzyki odpowiadają jej Chłopcy. Basia to wiosna, która zawitała podczas tegorocznych Spotkań.

"Pobudka o 7.00, poranny jogging z upartym kontrabasistą, potem śniadanie, godzina ćwiczenia na klarnecie (czasem ktoś zajrzy i pochwali), chwila w urokliwej cerkwi, gdzie wdrapuję się po drabinie i siedzę na chórze podglądając tych, którzy przyszli na wystawę; spektakl, pierwszy, drugi (do dziś choruję na jedną z pieśni, którą Chorea wykonała gdzieś w środku spektaklu...), koncert jeden, drugi (trudno ustać w miejscu, kiedy Budyń śpiewa o tym jak mózg nawala); i te Beskidy, maj, zjawiskowy przekładaniec ze świeżego mleka, łemkowskie świątynie, smok ziejący ogniem, wielka Kosmiczna Żaba, nie mniej kosmiczne dźwięki liry korbowej, wiolonczeli, klarnetu, sopiłek, prosto ze Lwowa, ptaki uplecione z gałęzi, rozmowy z Anią o Ukrainie, i z Tomkiem o jego przygodach z koleją, bańki mydlane, skrzaty, Rzepiór i jego płochliwa małżonka, cudowne źródełko, czekolada z gruszkową galaretką i taniec z iskierkami. Ile bym dała, żeby tak wyglądał każdy mój dzień --- Basia Derlak, Chłopcy Kontra Basia"

Gdybym miał podsumować część teatralną tegorocznej edycji to wszystkie spektakle miały wspólny mianownik – traktowały o braku miłości i jej potrzebie w świecie zdominowanym przez media, które stają się rodzajem uczuciowego placebo.

Reportaż Marcina Masewicza

Nie można nie wspomnieć na zakończenie o innych wydarzeniach towarzyszących. Swoje prace plastyczne wystawili – MARIAN WALDEMAR KUCZMA (malarstwo) i jego żona MAGDALENA KUCZMA (grafika), ostały one zaprezentowane w zabytkowej kaplicy oraz w pracowni Leszka i Aliny Wronowskich w gospodarstwie Nowica 21. Wszystkie wieczorne koncerty ozdobił swoimi analogowymi projekcjami Krzysztof Owczarek - CINEMANUAL. Bez jego pracy i zaangażowania straciłyby na klimacie, a stanowią one również rodzaj sztuki osobnej. W domu Nowica 14 odbywały się pokazy tradycyjnego toczenia łyżek, które prezentował PIOTR MICHNIAK (warto przypominać, że Nowica pozostała ośrodkiem produkcji łyżek wytwarzanych tradycyjną metodą ). Nieocenione usługi świadczył SKLEPIK POD LIPĄ, który stawał na głowie, aby obsłużyć publiczność – szczególnie dzieci pięknie dbały o zadziwioną publiczność – Karolinka Ładoś, Zosia Fuglewicz, Grześ Bussold, Duszan Ładoś, Boluś i Michaś Rakszewscy, Bohuś Sokołowicz – pod czujnym spojrzeniem gospodarzy Oli Padzik i Mirka Ładosia . W gospodarstwie agroturystycznym Nowica 21 warsztaty poprowadziła OLA SMULSKA. Swoje wyroby wykonane w pracowni ceramicznej na Czarnem prezentował JUREK SZCZEPKOWSKI. Obsługę gastronomiczną zapewniało również schronisko na Magurze Małastowskiej prowadzonej przez Grzegorza Wacka. Wystąpił zespół UPRIDERS, którego muzycy pochodzą z bliskiego Szymbarku i Krakowa. A nad całą obsługą techniczną czuwał jak zwykle niezastąpiony LESZEK MROCZKOWSKI.

(fot. P. Pardela)

Nieodzownym elementem były wielogodzinne spotkania, wspólne muzykowanie, śpiewy, rozmowy – artystów z artystami, artystów z widzami, artystów z mieszkańcami – w przeróżnych konfiguracjach. Pamiętam też, że opracowując założenia Spotkań w Nowicy napisałem kiedyś w swoim brudnopisie: „Spotkania Teatralne w Nowicy nie bez przyczyny nazywają się Spotkaniami, a nie np. festiwalem. Nadrzędną ideą tego przedsięwzięcia jest Spotkanie – jako przestrzeń dialogu. Gospodarzami Spotkań są mieszkańcy Nowicy i do nich zapraszamy gości – artystów, widzów …. Spotkania nie są konfrontacją. Niech duch Spotkań wieje kędy chce i przenika serca wszystkich. Taki jest pierwotny cel Spotkań”.

(reportaż Iwony Piętak w audycji Okolice Kultury, Radio Rzeszów)

"The festival was wonderful, I had never seen such a thing before in my life. I come from Greece, a country full of theaters and natural preserved areas,but the combination you made in Nowica was excellent. A true fairy tale in Nature. If people succeed in living in such communities where they have opportunities to express their creativity humanity will be better! Thank you for this chance of participating in pure, communicative art --- Polytimi Karagianni"

Na koniec niech mi wolno będzie wyrazić słowa podziękowania. Kieruję je do mieszkańców Nowicy – za ich otwartość, zaufanie i tolerancję, a szczególnie do - pana Franciszka Grybla, pana Dymitra Michniaka , pani Marii Wacek, Państwa Kroków, Mirka Karlaka, Stefana Michniaka, Franka Klimka. Chciałbym podziękować Ks. Janowi Pipce i wszystkim, którzy pracowali bez wytchnienia w Ośrodku Sarepta. Paniom z kuchni – Pani Wiesi, bez której opanowania trudno by było doszukać się ładu na stołówce, ale też Irence Smereczniak i Andżeli Chyc. Maćkowi i Kubie, którzy pomagali w akomodacji; Zenonowi Borysowi z rodziną, panu Markowi Olesiowi z gminy Uście Gorlickie; Leszkowi i Alinie Wronowskim, Izie Osadnik, Ali Szczudło, Agnieszce Kimbar, Alexandrze Kalka z Niemiec, Agnieszce Ostrowskiej, Czarnej Gosi, Piotrkowi Pardeli, Marcinowi Smolarkowi wraz z małżonką, Wackowi Bugno; Igorowi Janke, przyjaciołom ze Stowarzyszenia Kultury Polskiej na Wołyniu, redakcji Monitora Wołyńskiego, ekipie z Miasta w Komie; Marcinowi Rochowskiemu, Ewie Kwiecień, Kindze Latusek i kancelarii z TN, Tomaszowi Rodowiczowi z Chorei; Poli Amber; Lewemu i Michałowi z rodzinami, Maćkowi Kudłacikowi i Reginie, Kubie i Maćkowi Fronczakom, Agnieszce – żonie jednego z organizatorów za anielską cierpliwość; Maxowi Fuglewiczowi, Weronce Wronowskiej, Oliwce Dubiel, Marcinowi Masewiczowi, Państwu Zaborowskim i Jankowi Zaborowskiemu, Siergiejowi Sawczence, Marzenie Kowalskiej z Galerii Marzenie w Łańcucie; uczestnikom warsztatów ikonopisów w Nowicy i wielu wielu innym. Mam nadzieję, że spotkamy się za rok o tej samej porze.

PIOTR BUSSOLD (koordynator)

O IV Spotkaniach Teatralnych INNOWICA 2011

Program IV Spotkań Teatralnych INNOWICA 2011

2011-03-07T20:35:00.018+01:00

IV Spotkania Teatralne INNOWICA 2011
Program wydarzeń artystycznych w dniach 30 kwietnia - 2 maja 2011 r.

30 kwietnia

14.00 - warsztaty twórcze, techniki aktorskie, ekologia teatru - Joanna Belzyt (X APT Gardzienice) - szkoła
17.30 – Scena Plastyczna KUL Leszka Mądzika „Bruzda” (cerkiew)
20.00 - Mariana Sadowska (Lwów, Ukraina/Germany) / Pogodno – letnia scena muzyczna
23.30 - wernisaż fotografii Piotra Waisa (Dom Ali)

1 maja

11.00 – otwarcie (Sarepta)
11.30 – Klinika Lalek – „Księga gór” i parada - Sarepta / Nowica 9
15.00 – Kinior & Makaruk / Nowica 9 – letnia scena muzyczna
17.00 – Teatr Scena-Studium Galicjana „Farsa miłości” I spektakl (Lwów, Ukraina) – szkoła
18.00 - Teatr Scena-Studium Galicjana „Farsa miłości” II spektakl (Lwów, Ukraina) – szkoła
19.30 – Stowarzyszenie Teatralne CHOREA „Antygona”- Sarepta
21.00 – Tatosh Banda (Lwów, Ukraina) – letnia scena muzyczna

2 maja

09.00 – warsztaty chustowe dla małych i dużych Oli Smulskiej (miejsce do uzgodnienia)
13.00 – Teatr Lalek Gałązen „Nieczekaj Lecilaty” - plener
16.00 – Kobiecy Ośrodek Teatralny „Karmik” I spektakl – szkoła
17.30 – Kobiecy Ośrodek Teatralny „Karmik” II spektakl – szkoła
20.00 – Teatr Biuro Podróży „Carmen Funebre” - Sarepta
22.00 – Chłopcy Kontra Basia / Upriders - letnia scena muzyczna

Spotkaniom towarzyszą:

wystawa obrazów - Waldemar Kuczma (ASP Wrocław) – kaplica Zaśnięcia NMP
wystawa grafiki - Magdalena Kuczma (Wrocław) – Nowica 21
projekcje aktywne – Cinemanual
Teatr Ognia Los Fuegos
pokaz tradycyjnego toczenia łyżek – Piotr Michniak – Nowica 14

Wstęp wolny.

Organizatorzy zastrzegają sobie prawo do wprowadzenia zmian w programie.

Informujemy, że nie pośredniczymy w wynajmie kwater na terenie Beskidu Niskiego oraz nie zapewniamy widzom dojazdu i wyżywienia w czasie Spotkań.

Piotr Bussold
Koordynator projektu INNOWICA

Innowica 2010 - zapis zdarzeń

2010-05-19T17:31:00.023+02:00

Tego roku wiosna zawitała późno. W Beskidzie dopiero zaczęły zielenić się drzewa. Jadąc do Nowicy czułem, że jest coraz bliżej. Na pogórzu Ciężkowickim słały się żółte dywany mniszka i rzepaku - na zboczach gór - wśród lasów - można było dostrzec biel kwitnących dzikich drzew owocowych. Wspaniały kontrast. I taki sam kontrast zagościł podczas III edycji Spotkań Teatralnych Innowica 2010. Panuje powszechny stereotyp, że młodość zwykle buntuje się - burząc i wypierając świat wartości starszych, ale podczas Spotkań w Nowicy stało się inaczej. Spotykając się na gruncie sztuki, artyści wszystkich tradycji znaleźli uniwersalny język dialogu, międzypokoleniowej wymiany myśli i idei. Starsi i młodsi, bliscy i dalecy, znajomi i nieznajomi, miejscowi i przyjezdni - wszyscy stali się w tych dniach Rodziną. Mieszkańcami jednego Nieba.

Zaprosiliśmy artystów związanych z Nowicą od lat - dla których była źródłem inspiracji - ale też i młodych, dla których może stać się takim miejscem. "Starszym" chcieliśmy przypomnieć ich korzenie, a młodszym zaproponować "zakorzenienie". I chyba udało się......

(fot. Tomasz Sikorski)

"Wspaniałe spotkanie z Bieńkowskim, Tarnowskimi, z Michałem Żakiem, z paroma miejscowymi menelami i jeszcze paroma twarzowcami. Ja bym się zastanawiał nad jakąś myślą, ideą, która skupiałaby teatr - temat, wspólna technika, poszukiwania, etc - bo on był jakoś mało widoczny i rozrzucony od sasa do lasa (choć może to być również zaletą)" (Adam Walny)

Spotkania otworzył "Dziadek" Walnego Teatru - Adama Walnego i Przyjaciół. Spektakl adresowany do młodych otworzył też oczy rodzicom. Niczym niezwykłym były ich ciche komentarze - tłumaczące pociechom zawiłości i paradoksy Historii. Może nie wszystko od razu zrozumieją - może wiele w nich pozostanie do odkrycia - jak "stuletnia" żyletka dziadka.

Gdy nagle ....... oknem ...... wyskoczył Kusy Janek..... i zawisł u sufitu jurty Hałasów. Tak rozpoczęła się muzyczna opowieść Kai i Janusza Prusinowskich (Mama i Tata), Piotra Piszczatowskiego (Janek) i Michała Żaka (Starszy Brat) - czyli Teatrzyku Słuchaj Uchem. Zgromadzona licznie dziatwa weszła we wspaniałą interakcję i żal było gdy opowieść dobiegała do końca - miała jednak swój ciąg dalszy poza jurtą przechodząc w mini-korowód.

"Nasz syn pisał wypracowanko na angielski o długim łykiendzie - i serdecznie opisał Nowicę.

Bardzo nam tam było dobrze -tak jakby nawet rajsko- serdecznie, pięknie i z osobami świetnymi.
Może latem uda się dojechać gdzieś w okolice .

Jeszcze raz dzięki i gratulacje pomysłu i realizacji dla Was wszystkich". (Kaja i Janek)

"... bajeczny czas i bajka z dzieciakami wszystkimi bajkowa. Dobrze nam było choć krótko i błotniście. Staś poznał się z miejscowymi kałużami, a Gabryś ze strumykami. Pięknie." (Kaja Prusinowska)

(fot. Filip Bojko)

"Byliśmy zachwyceni wszelkimi zdarzeniami, które przyszły do nas w tamtej przestrzeni: przyjacielskim wieczorze z Teatrem Walnym, nocnym najazdem artystów, sprawdzaniem pianina, sympatycznym porankiem w Sarepcie. Nie wspomnę też o udziale w przedstawieniu Braci Tarnowskich, takim naszym osobistym drugim ślubie. Dla mnie to także piękne spotkanie z przyjaciółmi. Spontanicznie spotkał się tam stary skład grupy Lautari (Filipczuk , Hałas i ja), do tego wielu innych ważnych gdzieś na mojej drodze artystycznej ludzi. Zażyliśmy ponadto przyrody, następny dzień spędziliśmy na wędrówkach po bezdrożach Łemkowszczyzny, mieliśmy okazję popracować dla innych, nagromadziliśmy więc samych dobrych wrażeń." (Michał Żak)

Tymczasem na miejsce dotarł profesor Andrzej Bieńkowski, który z żoną Małgosią zainstalowali przy drodze wystawę fotografii terenowych ze swoich podróży (Muzyka Odnaleziona). Andrzej, autor m.in książek "Ostatni wiejscy muzykanci", "Sprzedana muzyka" oraz filmów dokumentalnych ("1000 kilometrów muzyki. Warszawa-Kijów") - jest charyzmatycznym "opowiadaczem", którego relacji nie można nie słuchać z zaciekawieniem.

(fot. Muzyka Odnaleziona)

"Miałem osobisty interes na festiwalu w Nowicy ! Teraz już mogę to powiedzieć, bo pracowałem nad jego realizacją ponad 10 lat. Bo albo ktoś miał w rodzinie wesele ,a to wypadek a to żniwa i tak nam schodziło. To rekonstrukcja teatru weselnego Tarnowskich. Dla mnie było to wydarzenie dużej wagi. Jak powiedział Janusz Prusinowski - po raz pierwszy w 21 wieku pokazano taki teatr, o którym już wszyscy zapomnieli i nawet o nim nie wspominają historycy teatru ! Rozmawiałem potem z Tarnowskimi, to też znakomita kapela starzy wyjadacze weselni. Byli zakłopotani tym, że po raz pierwszy grali nie na weselu na wsi ale dla widzów w Nowicy, nie bardzo wiedzieli czy publiczność była zadowolona. Z ulgą przyjęli moje zapewnienia ze było super. Dla mnie dużą satysfakcją jest to ze moglem ich spektakle Dziad Amerykański i Fryzjer sfilmować w dużej mierze dzięki Nowicy". (Andrzej Bieńkowski)

Taka właśnie opowieść rozpoczęła się kiedy z Radomskiego do Sarepty zjechała Kapela Braci Tarnowskich - barwna, prawdziwa i żywa. Nie ma znaczenia, że całe zdarzenie miało miejsce na Łemkowszczyźnie. W tradycji ludowej - moim zdaniem - bariery regionalne nie istnieją. Wszyscy zgromadzeni wczuli się w brzmienie Kapeli. Tarnowscy zaprezentowali unikalny Teatr Weselny. "Dziad amerykański" na długo pozostanie w pamięci.

(fot. Muzyka Odnaleziona)

Wieczorem przenieśliśmy się na dół wsi. Dom Muzyków, przywitał nas, rockowym akcentem - Nowica 9. Każdego roku muzycy z tej grupy pełnią tradycyjną rolę gospodarzy Spotkań.

Po koncercie - "Formuły ekstazy" - przedstawienie Teatru im. Lesia Kurbasa (Lwów) na podstawie tekstów Ihora Antonycza, ukraińskiego poety urodzonego w Nowicy. Po raz pierwszy grane w plenerze zaskoczyło plastycznością. Niezapomniane wizje - na dachu, w wannie - obrazy....

(fot. Wacław Bugno)

"Jesteśmy bardzo szczęśliwi, że braliśmy udział w III Spotkaniach Teatralnych w Nowicy! Dzięki temu mieliśmy okazję gościć w ojczyźnie Bohdana Ihora Antonycza i zaprezentować tam nasz spektakl według jego poezji. To bardzo ważny Poeta dla naszego zespołu, dla naszego miasta, dla ukraińskiej kultury w ogóle. Dlatego pobyt w Nowicy było dla nas wydarzeniem szczególnym. Zobaczyliśmy, że w miejscu gdzie urodził się Antonycz dzieją się bardzo fajne rzeczy, które robią bardzo fajni ludzie ! Jesteśmy pod wrażeniem nie tylko tego miejsca, ale i ludzi, bardzo ciepłej atmosfery, jaką tworzą to miejsce i ludzie!" (Zespół Lwowskiego Teatru im. Kurbasa)

Wieczór zakończył inny zagraniczny gość - lwowski Burdon. Muzyka nawiązująca do tradycji Karpat i innych regionów porwała wszystkich do żywiołowego tańca. I zapadła noc ....

Niedziela. Święty dzień rozpoczęła msza, po zakończeniu której wystąpiła Kapela Brodów z Węgajt. Wszyscy zgromadzeni na tym wydarzeniu zostali po prostu "uświęceni" pieśniami Maryjnymi w wykonaniu muzyków.

"Dla mnie Nowica to coś więcej niż miejsce - mam z nią związane i najpiękniejsze i najsmutniejsze przeżycia i trochę się tam czuję jakbym przeszedł do drugiego pokoju. Ludzie, którzy tam mieszkają, Bolek i Tatiana to osoby bliskie mojemu sercu, więc jak mam się czuć odwiedzając przyjaciół po latach? Cudownie !!! Potok płynie ten sam, w sercach to samo ... A festiwal ? Spotkałem się tam z Hałasami po wielu latach mieszkając w jednym pokoju jak dawniej, graliśmy jak dawniej nie mogąc się rozstać i przestać grać , a mieliśmy na to 10 lat i trzeba było Nowicy .... Rozmowy "istotne", pomysły na zaś i osoby które wybrały życie na Prawdę ....Wszystkiego do pięknego" (Witek Broda)

"... błoto było super, jedzenie też super i się skończyło, a klimat w Nowicy jakby z końca XX wieku .... niesamowite ..." (Ania Broda)

Gorącymi oklaskami zostały też przyjęte utwory grupy Jaźna i nagle przyszła ulewa. Ściana deszczu zdawała się nie mieć końca. Błagania zostały wysłuchane i deszcz ustał - trochę jednak popsuł szyki w programie, ale większość wydarzeń odbyła się zgodnie z planem.

"Serdeczne podziękowania za zaproszenie Jaźnej na Spotkania. Mam nadzieję, że wykonawcy występujący po nas nie mieli nam za złe ściągnięcia deszczyku, ale też chcieliśmy dać coś więcej niż tylko wrażenia słuchowe:-) To, co nie powinno ulec zmianie na przyszłość to obsługa techniczna (i tu ukłon i podziękowania dla Leszka Mroczkowskiego za dźwięk i zimną krew (aczkolwiek notorycznie podgrzewaną). To co pozostanie w pamięci, to na pewno kunszt aktorski Akademii z Gardzienic, oraz dla mnie niezwykła przygoda i zaszczyt muzykowania z Kapelą Brodów z Węgajt. Idąc dalej narzucają się dwa zdania: ogień na dachu i scena pod wodą. Ogień to oczywiście sprawka spontanicznie pomysłowej grupy teatralnej Łesia Kurbasa z Ukrainy, nie umniejszając oczywiście mistyce i dramaturgii całego przedstawienia. Reszty jako współgospodarz sceny Nowica 9 nie było dane mi obejrzeć. Wbrew obawom nie zalało nas morze przypadkowych amatorów wrażeń ogólnofestiwalowych, przynajmniej nie dało się tego odczuć na dole przy Nowicy 9. Do tego dołóżmy jeszcze pokaz filmów, wystawy zdjęć i obrazów, jurtę Hałasów, a wszystko to w jedynej w swoim rodzaju scenerii Beskidu Niskiego". (Astek Cuprjak, Jaźna)

Wydarzeniem były "Kroniki sejneńskie" w zabytkowej cerkwi św. Paraskewy w wykonaniu Teatru Sejneńskiego. Ten spektakl dzieci, które aby go zaprezentować przejechały przez całą ścianę wschodnią Polski, musiały zagrać dwukrotnie. Przedstawienie w reżyserii Bożeny Szroeder nie było ściśle mówiąc "wyreżyserowane" - dzieci opowiadały historie, które same pozbierały od swoich dziadków i najstarszych mieszkańców Sejn - o pięknie i atmosferze tego niegdyś multi-kulturowego miasteczka. Mam cichą nadzieję, że oklaski i serce publiczności - wynagrodziły im ten wysiłek.

"Do Nowicy dotarliśmy późnym wieczorem. Było już całkiem ciemno, więc nie widząc niczego, co znajdowało się dalej niż końce palców u nóg położyliśmy się spać. I chyba temu widok za oknem, który ujrzeliśmy rano sprawił nam taką radość. Byliśmy w pięknej okolicy, w sercu Beskidu. Jednak jeszcze większą, również przyjemną niespodzianką było to, co nas tam właśnie miało spotkać. Nasz udział w III Spotkaniach Teatralnych Innowica rozpoczęliśmy wysłuchaniem pięknego koncertu pieśni maryjnych w wykonaniu Kapeli Brodów. Koncert odbył się we wnętrzu cerkwi św. Paraskewy, w której panowała atmosfera duchowości i pewnej podniosłości. Za to po za cerkwią panowała trochę inna atmosfera . Atmosfera serdeczności, otwartości na innych. Momentami czuliśmy się jak na jednym, wielkim biwaku, na którym wszyscy się znają. W Nowicy zagraliśmy dwa spektakle. Oba w cerkwi. Pierwszy raz graliśmy w takim miejscu, więc było to dla nas nowe doswiadczenie, które jednak okazało się doświadczeniem dobrym. Gdy tylko tego potrzebowaliśmy otrzymywaliśmy od organizatorów wsparcie. Wieczorem zaś obejrzeliśmy dwa spektakle Akademii Praktyk Teatralnych Gardzienice oraz film, również zrealizowany przez teatr Gardzienice. Zarówno spektakle jak i film zrobiły na nas naprawdę duże wrażenie. Następnego dnia musieliśmy wyjechać z samego rana i Nowicę opuściliśmy czując pewien niedosyt, że sporo rzeczy musi nas ominąć. Może jednak to dobrze i tym bardziej zachęci nas to do powrotu do tego miejsca." (Piotr Myszczyński, Teatr Sejneński)

Wymuszone przez aurę zmiany spowodowały, że nieco wcześniej rozpoczął się koncert Ankh - grupy od lat związanej z Nowicą, która występowała tu już w czasach letnich spotkań artystów organizowanych przez muzyków z Nowicy 9. Być może nieliczna, ale zawsze wierna grupa fanów i mniej bojaźliwych widzów, zgotowała muzykom sympatyczne przyjęcie.

Gdy zapadł mrok przyszedł czas na wydarzenie najbardziej obciążone ryzykiem nie-odbycia-się, ale wszystko wypaliło idealnie. Chodzi o występ artystów związanych niegdyś z Nowicą bardzo mocno - Teatru Ośrodka Praktyk Teatralnych "Gardzienice". Przyjechali w "odmłodzonej wersji" za sprawą studentów i absolwentów Akademii z dwoma spektaklami - przekornej "Odysei" i "Nieludzkiej com'medii" oraz filmem w reżyserii Włodzimierza Staniewskiego "Ifigenia w A..." Spektakle te - w warunkach plenerowych - były chyba wystawiane po raz pierwszy. Myślę, że artyści byli zaskoczeni takim zainteresowaniem i frekwencją. Publiczność była "porażona" warsztatem i techniką aktorów z Gardzienic. Musieli bisować - co w przypadku grup teatralnych jest mało praktykowane.

(fot. Jacek Partyka)

Zwieńczeniem wieczoru był koncert w cerkwi André Mergenthalera z Wielkiego Księstwa Luksemburg - wirtuoza wiolonczeli. No i znowu wszystkich zatkało. Dźwięki, które André wydobywał ze swojego instrumentu wprawiły wszystkich w osłupienie. Ten skromny i sympatyczny muzyk - mimo trudów podróży, zmęczenia - musiał kilkakrotnie zagrać na bis.

No i wydawać by się mogło, że to był koniec wieczoru. Ależ nic podobnego ! Doszło do zupełnie nieplanowanych wydarzeń zainicjowanych przez samych artystów. Innowica w swoich założeniach nie jest żadnym festiwalem czy przeglądem, ale Spotkaniem - artystów z artystami, artystów z widzami - i do takiego spotkania właśnie doszło. W pobliżu Domu Muzyków przy akompaniamencie bębnów wystąpił Teatr Ognia - Los Fuegos. W jurcie rozbitej na terenie ośrodka Sarepta rozpoczęło się wspólne muzykowanie Kapeli Brodów (Ania i Witek Brodowie), Nomadów Kultury (Jacek i Alicja Hałas), Maćka Filipczuka (Lautari), Iwony Sojki i Basi Wilińskiej. Te spontaniczne jam session trwało - bagatelka - do 3.30 w nocy. Warto jednak było posłuchać i zobaczyć - bo to się prędko nie powtórzy.

Poranek dnia ostatniego, po pełnej atrakcji nocy, rozpoczął się bardzo żywo. Głównie za sprawką warsztatów tańca Nomadów Kultury, ale też z towarzyszeniem muzyków wymienionych powyżej. Wszyscy wesoło pląsali na scenie Sarepty - goście, artyści z udziałem tych, którzy - jak część młodego zespołu Gardzienic - zdecydowali się w Nowicy zostać dłużej. Popołudniem - projekcją filmu "W Nowicy na końcu świata" Nataszy Ziółkowskiej nakręconego na przestrzeni roku - rozpoczęła się część filmowa Spotkań. Niesamowitą przygodą i podróżną w czasie były filmy dokumentalne wybitnego polskiego dokumentalisty - Waldemara Czechowskiego - "Śladami Vincenza", "Węgajty". Waldek też jest osobą związaną z Nowicą - bywał tu z Teatrem Węgajty, Brodami, w prehistorycznych czasach drogi żwirowej. Niesamowity człowiek i historia.

(fot. Filip Bojko)

"Trzy dni święta teatru, muzyki i filmu, ale przede wszystkim spotkań ludzi. Bo to skarb największy – stanięcie twarzą w twarz, z przyjacielem albo nieznanym. Przyjaźnie, które trwają latami tym się wyróżniają od bliskich relacji, że mają coś z powinowactwa z wyboru. To pokrewieństwo dusz. Fascynacją wolnością i dawanie wyrazu własnej odrębności, ale w stanie szczerości – to jest coś, co trwa w Nowicy przez dziesięciolecia. Magia miejsca - w polskim, beskidzkim, połemkowskim wszechświecie.

I to znów poczułem tutaj, tej Innowickiej wiosny. I to chyba najcenniejsze (...)

Gdy powstają inicjatywy festiwalowe organizowane przez ludzi z miasta na wsi, i to w miejscu, gdzie Ci ludzie nie żyją na codzień – zawsze istnieje ryzyko pomyłki. Wrażliwi gospodarze tego święta pytają samych siebie (myśląc o kolejnym) – „jak nie zadeptać” tego miejsca, jak nie zagłuszyć klimatu spotkań zbytnimi fajerwerkami – np. ilością świetnych spektakli, teatralnych scen. Jak się nie ścigać z popularnością i sukcesem. Czym jest sukces, jeśli jest, dla samej Nowicy? Dla organizatorów sukcesem (w jednym z wymiarów) mogło by być powtórzenie Jarocina czy np. ściganie się z legendą Woodstock... To byłby poniekąd znak naszych czasów – zrobić fajerwerk i basta !!! Potem tylko ordery i sława.. Na szczęście organizatorom nie przyświecają takie myśli. Nowica obroniła się po raz kolejny (...)" (Waldemar Czechowski)

W międzyczasie obecna przez 3 dni jurta zniknęła gotowa do drogi powrotnej. Nie zniknęli natomiast muzycy (patrz wyżej), którym nie spieszyło się z wyjazdem i znowu rozpoczęli wspólne muzykowanie na ganku świetlicy w Sarepcie. I tak do wieczora .......

Nie można też zapomnieć o wszystkich imprezach towarzyszących Spotkaniom - wystawach - obrazów lwowskiego malarza Serhija Sawczenki w kaplicy Zaśnięcia NMP, aktów Macieja Fronczaka w pracowni Leszka i Aliny Wronowskich, fotografii - Walentyny Synenki, Wacława Bugno i Piotra Pardeli w Nowicy 9. I to praktycznie wszystko .....

"Luz, pełna demokracja, imprezy na styk, jedna po drugiej, a nawet zachodzące na siebie. W Nowicy trzeba (i można) być w dwóch miejscach naraz. Taki cud.

W górę, w dół, wszak to góry. Sarepta, jurta, cerkiew, kaplica, Nowica 9 – oto areny kolejnych zdarzeń (i wydarzeń). Biuro w chyży, garderoby w polu, widownia na kamieniach.

Prąd gościnnie przedłużaczem od sąsiada, artyści w strugach deszczu montujący scenografię, publika na karimatach, samochody grzęznące w gliniastej mazi. Dużo świec, pochodni i latarek na czołach.

W tej scenerii sztuka – alternatywna, szczera, różnorodna, niesalonowa. Często z pogranicza gatunków i kultur jak sama wieś. Repertuar od pieśni pasyjnych do plebejskich przyśpiewek weselnych. Od malarstwa sakralnego do aktu. Spektakle dziecięce dla dorosłych i dorosłych dla dzieci. Bez gwiazd i supportów.

INNOWICA mogła urodzić się tylko z dala od dużych ośrodków kultury. Bez sztabów, reżyserów, webmasterów, briefingów i ewentów poprzedzających i podsumowujących. (Fuj!) Bez (przepraszam za wyrażenie) polityki kulturalnej. No i towarzyszących pieczeniarzy (dawniej pieczących towarzyszy). Jeszcze nie zatupana.

Orzeźwiająca jak wiosenny deszcz." (Maciej Fronczak)

W imieniu Stowarzyszenia Przyjaciół Nowicy chciałbym podziękować Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Urzędowi Marszałkowskiemu w Krakowie, Wójtowi Gminy Uście Gorlickie, Powiatowi Gorlickiemu, Producentowi wody mineralnej "Muszynianka" - za finansowe wsparcie; Centrum Kultury i Informacji Ambasady Ukrainy, Instytutowi Teatralnemu im. Z. Raszewskiego - za wsparcie "moralne"; Jego Ekscelencji Ambasadorowi Wielkiego Księstwa Luksemburg za umożliwienie występu André Mergenthalera; księdzu Janowi Pipce - bez którego pomocy i anielskiej cierpliwości nie moglibyśmy zorganizować Spotkań; Włodzimierzowi Staniewskiemu, Mariuszowi Gołajowi, Bożenie Szroeder, Krzysztofowi Czyżewskiemu, Monice Sznajderman, Andrzejowi Stasiukowi, Michałowi Brańce; wszystkim mieszkańcom wsi Nowica, a szczególnie pani Marii Wacek, Franciszkowi Gryblowi, Piotrowi Smereczniakowi, Piotrowi Michniakowi, Stefanowi Michniakowi, Irence Smereczniak, Pani Kucharce, Szymonowi Modrzejewskiemu,Tatianie Bojko, Leszkowi i Alince Wronowskim, państwu Zaborowskim, państwu Ochremiakom, Jurkowi Szczepkowskiemu, Marzenie Kowalskiej, Mikołajowi Kowalskiemu, Filipowi Bojko, Krzysztofowi Sawickiemu, Krzyśkowi Szmidtowi, Kubie Fronczakowi, Lidce Pacak, Markowi Teślukowi, Tomkowi Opalińskiemu, Małgosi Łukomskiej, Oli Smulskiej, Piotrkowi Waisowi, Oli Padzik i jej dzieciom, Ali Szczudło, Marcinowi Smolarkowi i jego żonie i wielu wielu innym.

Dziękuję wszystkim Artystom za udział i wspaniałe przeżycia oraz Wiernej Publiczności.

"Moim zdaniem tegoroczne Spotkania w Nowicy były świetne, były to moje pierwsze Spotkania, ale zrobiły na mnie wielkie wrażenie. Jedyne do czego mogłabym mieć uwagi to miejscami zachwiana organizacja. Nie podobało mi się, że zmienił się plan i niektóre rzeczy na siebie nachodziły. Mam na myśli dzień kiedy był film dokumentalny o ludowej muzyce w Sarepcie, wystawa w Nowicy 21 i koncert Ankh-ów w tym samym czasie przez co na niego nie zdążyłam, ale to była bardziej uwaga zaczepna niż krytyka, więc nie trzeba się nią zbyt bardzo przejmować (słowa skierowane głównie do Bussiego). Całość była bardzo udana pomimo kiepskiej pogody." (Weronika Pardela)

Piotr Bussold, zwany koordynatorem.

PS. Prezentowane zdjęcia i materiał filmowy nie jest na pewno miarodajny, ale chwilowo takim dysponujemy. Jeśli posiadacie własne zdjęcia i nagrania - bardzo proszę - dajcie znać na maila i podzielcie się ze wszystkimi.

Galerie zdjęć:

Program III Spotkań Teatralnych Innowica 2010

2010-02-23T17:46:00.025+01:00

Drodzy Przyjaciele,

Z przyjemnością chcielibyśmy przedstawić program III Spotkań Teatralnych INNOWICA 2010, które tradycyjnie - jak co roku - odbędą się w czasie długiego weekendu majowego (1-3 maja) we wsi Nowica. Mamy nadzieję, że wydarzenia, które zaplanowaliśmy na ten rok spotkają się z Waszym zainteresowaniem.

1 maja (sobota)

11.00 - otwarcie (Sarepta)
11.30 - "Dziadek" - Walny Teatr
13.00 - "Kusy Janek" - Teatrzyk Słuchaj Uchem/Nomadzi Kultury (jurta)
16.00 - "Zapomniany teatr-wiejskie farsy" - Andrzej Bieńkowski (jurta)
16.30 - "Teatr Weselny" Kapela Braci Tarnowskich z Radomskiego + zabawa (jurta)
19.30 - "Formuły ekstazy" - Teatr im. Łesia Kurbasa (Nowica 9)
20.30 - Nowica 9/Burdon (scena muzyczna)

2 maja (niedziela)

10.00 - "Pieśni Maryjne" - Kapela Brodów (cerkiew św. Paraskewy)
12.00 - Jaźna (scena muzyczna)
14.00 - "Kroniki Sejneńskie" - Teatr Sejneński I spektakl (cerkiew św. Paraskewy)
15.30 - "Kroniki Sejneńskie" - Teatr Sejneński II spektakl (cerkiew św. Paraskewy)
17.00 - "1000 kilometrów muzyki Warszawa-Kijów" - film A. Bieńkowskiego (jurta)
19.00 - "Ifigenia w A..." - film - OPT GARDZIENICE (jurta)
20.30 - "Odyseja" - APT GARDZIENICE (Nowica 9)
22.00 - André Mergenthaler (Luksemburg) + ANKH (scena muzyczna)

3 maja (poniedziałek)

11.00 - warsztaty - Nomadzi Kultury (jurta)
13.00 - Waldemar Czechowski - pokaz autorskich filmów dokumentalnych w tym: "Śladami Vincenza" i "Węgajty" (2008), "W Nowicy na końcu świata" reż. Natasza Ziółkowska

Spotkaniom towarzyszyć będą wystawy:

Serhiy Savchenko - wystawa obrazów (kaplica Zaśnięcia NMP)
Valentyna Synenka - wystawa fotografii (Nowica 9)
Andrzej Bieńkowski - wystawa fotografii terenowych (Sarepta)
Maciej Fronczak - wystawa rysunków i pasteli (Nowica 21)
Lucilli Kossowskiej - "Made In China" - instalacja malarsko-multimedialna (jurta)

Jurta będzie stała na terenie Ośrodka "Sarepta".

Organizatorzy zastrzegają sobie prawo do wprowadzenia zmian w programie.

Informujemy, że organizatorzy nie pośredniczą w wynajmie kwater na terenie Beskidu Niskiego (w pobliżu Nowicy) oraz nie zapewniają widzom dojazdu i wyżywienia podczas trwania Spotkań.

Piotr Bussold
Koordynator projektu INNOWICA

Innowica 2009 - impresje

2009-05-11T15:50:00.035+02:00

Moi Drodzy,

Za nami druga edycja Spotkań Teatralnych, które tradycyjnie odbyły się w dniach 1-3 maja w malowniczej wsi Nowica w Beskidzie Niskim. Trudno o obiektywną relację z tych magicznych 3 dni - postaram się nie wędrować zbyt osobiście. Szczególnie cenne są te komentarze, które zamieszczacie na stronie Spotkań. Daje to wyobrażenie o tym, że nie tylko organizatorzy mają powody do radości, bo w końcu impreza ta dedykowana jest przede wszystkim Wam, Waszej wrażliwości, Waszemu poczuciu piękna i kontaktu z naturą oraz obcowaniu z drugim człowiekiem. Nie zapominajcie o Artystach dzięki, którym mogliście cieszyć zmysły i ducha oraz mieszkańcach Nowicy – gospodarzach Spotkań.

Dzień pierwszy (piątek 1.05)

Otworzył Teatr Lalkowy Babadlo z Preszowa (Słowacja) przedstawiając piękną opowieść dla dzieci „Jak baba Paczmaga kawalera szukała”, a w niej całe bogactwo kultury regionów będących w sąsiedztwie – niedaleko siebie - Słowacji i Małopolski. W rzeczywistości było to nie lada wyzwanie dla artystów, którzy z silnymi podmuchami wiatru musieli walczyć na scenie położonej na dziedzińcu ośrodka Sarepta. Zachęcani przez licznie zgromadzone dzieci i publiczność nie poddali się – nagrodzeni gorącym aplauzem widowni.

Teatr Lalkowy Babadlo (fot. Filip Bojko)

Kilkanaście minut później dzieci przeniosły się do altanki, która przeistoczyła się w przestrzeń tajemnic - wypełnioną bajkami i egzotycznymi opowieściami prowadzonymi przez Jarka Kaczmarka ze Studni „O”. Dzieci brały w nich żywy udział stając się bohaterami przedstawianych wydarzeń. Na ich buziach rysowało się pełne zaangażowania napięcie.

Po przerwie wszyscy przenieśli się na dół wsi – gdzie pod adresem Nowica 9 powstała muzyczna scena Spotkań. Muzyką i promieniami majowego słońca ochrzcili ją artyści związani na stale z Nowicą, których grupa nosi ten sam numer, co chyża którą zamieszkują. Wspierani przez zaprzyjaźnionych muzyków (Ryszard Latecki) zagrali kilka utworów w progresywno-folkowym klimacie, które znakomicie odebrane zostały przez publiczność żądną bisów. Nie było ich zbyt wiele ponieważ za chwilę zaczynało się kolejne wydarzenie artystyczne….

Nowica 9 (fot. Wacław Bugno)

To, co stało się wieczorem na terenie gospodarstwa agroturystycznego „Kow&Boj” prowadzonego przez Tatianę Bojko na długo zapadnie w pamięci i wspomnieniach wszystkich uczestników tego wydarzenia oraz mieszkańców. Tuż po zapadnięciu mroku swój plenerowy spektakl „Arka” przedstawił Teatr Ósmego Dnia z Poznania. To niełatwe przedstawienie zaparło wszystkim dech w piersiach i powaliło widowiskowością. Jeżdżące po łące machiny, statki, płonące okna, lampiony, hipnotyczna muzyka, kolory – to wszystko wprowadziło oglądających w jakąś plemienną rzeczywistość. Zaskoczyła też publiczność, przybyła na rozległą połoninę. Ludzie zaczęli pojawiać się zewsząd, wychodząc z lasu, z drogi, z ciemności – w jasność. Artyści wyglądali na mile zaskoczonych frekwencją. Chciałbym w tym miejscu wyrazić podziękowanie dla całego zespołu Ósemek pracującemu praktycznie przez cały dzień przy montażu „Arki” - za ogrom ich pracy włożony w przygotowanie tego widowiska

Ewa Wójciak - Teatr Ósmego Dnia (fot. Filip Bojko)

Jechaliśmy do Nowicy z Arką, która przemierzała już różne drogi i pokazywana była ludziom w całym właściwie świecie... Podróż była długa, w tym samym czasie moglibyśmy śmiało pokonać drogę do Paryża... Dotarliśmy już po zmroku, niewiele było widać, pachniało lasem. Czekano na nas z kolacją w Sarepcie, potem poszliśmy spać do pięknego domu Tatiany Bojko i drugiego dnia nieopodal domu zaczęliśmy się powoli rozstawiać.... W tle las i pasma gór widoczne w przezroczystym powietrzu, pasące się konie. Było cudownie, ale nie sposób było nie zadawać sobie w duchu pytania „a dla kogo tu w końcu będziemy grać?” Okolice wydawały się ciche i bezludne.

A potem nadszedł wieczór, zimny i wietrzny i nagle na polankę Tatiany zaczęły nadchodzić grupy ludzi, na drodze pojawiły się auta, zrobił się ruch jak w centrum dużego miasta...

Teatr Ósmego Dnia "Arka" (fot. Filip Bojko)

Kiedy zapłonęły arkowe okna (ta scena zainspirowana jest opowieścią mego przyjaciela, który swego czasu przemierzał płonący Grozny u schyłku drugiej wojny czeczeńskiej) pomyślałam przelotnie, że nie całkiem ta Arka tu dziwna, tu na łemkowszczyźnie tak doświadczonej wojną i wypędzeniami...

Niezwykła przygoda, ci ludzie , którzy pojawili się z ciemności i nagle stali się dużą publicznością, nie mniejszą niż w wielu innych miejscach bardziej teatralnych i nie mniej żywą i zaangażowaną i ta przestrzeń magiczna wokół.

Fantastyczni ludzie... Tatiana, jej dzieci, ksiądz Jan Pipka... Zaczerpnęliśmy duży haust powietrza! - Ewa Wójciak, Teatr Ósmego Dnia

Teatr Ósmego Dnia "Arka" (fot. Filip Bojko)

Pełen wrażeń dzień zakończył świetny koncert, wirtuoza liry korbowej Maćko Korby, który wystąpił z zaproszonymi przez siebie artystami. Ten fantastyczny muzyk pokazał jakie cuda dźwiękowe i światy można wyczarować za pomocą tak tradycyjnego, i wydawałoby się archaicznego instrumentu jak lira. Ale cały zespól pokazał swoją niepowtarzalną klasę i mimo, że dotkliwy chłód zaczął zapadać nad Beskidem widzowie słuchali zauroczeni. Po zakończonym oficjalnym koncercie nie było końca wspólnemu jamowaniu. I tak nastał świt dnia drugiego ….

Dla mnie bomba. Kuchnia i panie ze stołówki malinowe (...) Z Nowicakami żałuję że na jamie nie pogralismy dużo. No i generalnie wszystko za krótko i szkoda że trzeba było jechać - Maćko Korba

Maćko Korba Project
(podziękowania dla Marcina i Teresy za udostępnienie)

Dzień drugi (sobota 2.05)

Nie miał już tak morderczego tempa chociaż atrakcji było nie mniej. W okolicy południa Jarek Kaczmarek ze Studni „O” razem z Gwidonem rozpoczęli drugą część opowieści i bajek dla dzieci tym razem urozmaiconych brzmieniem afrykańskich instrumentów ludowych. Tuż po nich w improwizowanym składzie: Mirek Ładoś – instrumenty perkusyjne oraz Sebastian Smolyn - puzon – w recitalu zatytułowanym „Banditen Songs” na dziedzińcu ośrodka Sarepta wystąpił Lech Dyblik – artysta mocno związany z tym rejonem. Na co dzień aktor - niby-drugoplanowy występujący w wielu filmach - postać tak charakterystyczną, że czasem pamiętana lepiej niż niejeden z aktorów pierwszoplanowych. I tak też się stało i tym razem – choć w charakterze barda – zaprezentował pieśni odeskich kryminalistów. Wydawać by się mogło, że w miejscu takim jak Nowica zabrzmi to dziwnie. Okazało się zupełnie inaczej – koncert znakomicie przyjęła cała publiczność – i młodsza i starsza, alternatywna i tradycyjna, a co szczególnie cieszy – licznie przybyli mieszkańcy Nowicy.

Lech Dyblik "Banditen songs" (fot. Filip Bojko)

Uważam że scena przy Sarepcie powinna być bardziej wykorzystana wtedy mieszkańcy Nowicy będą uczestniczyć w tym co się dzieje. Mnie się bardzo to wszystko podobało. Jestem pod wrażeniem rozmachu imprezy. Brakowało mi filmów na wolnym powietrzu - Lech Dyblik

Ludzie (fot. Filip Bojko)

Wczesnym popołudniem na terenie Nowicy 9 pojawili się aktorzy z gliwickiego Teatru-A. Przedstawienie o męce Pańskiej – „Pasja” - grane dotychczas w zamkniętych przestrzeniach scenicznych – eksperymentalnie zagrane w pół-plenerze – w sieni starej łemkowskiej chyży, ogrodzie, nad spokojnie płynącym strumieniem pokazało, że Pasja jest cały czas aktualna – nie tylko w okresie świąt –dla każdego jest coraz to nowym wyzwaniem, stawiającym pytania na temat kondycji ludzkiej w kontekście sacrum. Przedstawienie religijne w przestrzeni, gdzie niebo i ziemia stykają się ze sobą ma zupełnie innym wymiar niż w przestrzeni miejskiej – pełnej chaosu i pomieszania. Spektakl oglądało wielu ludzi, którym nie obce są inne orientacje religijne i filozoficzne, ale na twarzach wszystkich rysowało się jednakowoż to samo wzruszenie.

Teatr-A "Pasja" (fot. Waclaw Bugno)

Po spektaklu Teatru-A Nowicę 9 wszechwładnie opanowała muzyka. Na początek z krótkim recitalem wystąpiła ponownie Studnia „O” tym razem w repertuarze snującym opowieść o narodzinach bluesa w sercu młodego człowieka. Chwilę potem w projekcie zatytułowanym [elektroetnika] wystąpili w eksperymentalnym składzie Lubay (Michał Lubiszewski), Sarhan oraz Ryszard Latecki. Muzyka oparta na mocnym elektronicznym podkładzie zawierała sporą dawkę muzyki etnicznej. Brzmieniowo bardzo ciekawa propozycja i z pewnością warta kontynuowania.

Jedyne miejsce na Ziemi, które jeszcze bardziej magicznym się staje, kiedy w majowe preludium, w jego nieziemskich kulisach, pojawiają się metafizyczne obrazy, dźwięki i ludzie. Spotkania Teatralne w Nowicy są niezwykłe. Jedyne i uniwersalne. Ludzkie i metaczłowiecze. Po prostu słuszne i konieczne. Do zobaczenia w przyszłym roku! - Lubay

Sarhan & Lubay & CineManual (fot. Kacper Kalużyński)

Na zakończenie drugiego dnia w bezpretensjonalnym repertuarze wystąpiła grupa Czerwie, która porwała wszystkich do wspólnej zabawy. Takiego „lekkiego” akcentu zdawali się oczekiwać wszyscy uczestnicy Spotkań. Wspólna zabawa.

Dzień trzeci (niedziela 3.05)

Był zwieńczeniem i ukoronowaniem całych Spotkań. Zwykle większość komercyjnych festiwali kończy jakaś „gwiazda”. Na Innowicy – dalekiej od gwiazdorstwa – było zupełnie inaczej. Tuż po tradycyjnym nabożeństwie w zabytkowej cerkwi św. Paraskewy rozpoczęło się cudowne misterium poprowadzone przez Majsternię Pisni z Ukrainy. Grupa zaprezentowała koncert irmosów - tradycyjnych pieśni duchowych z Ukrainy. Irmos to śpiewana freska, ikona, hieroglif wewnętrznej świątyni, pierwotna pieśń. Artyści z Majsterni – trzy filigranowe postacie – wydobyli z głębi duszy oraz z serc wszystkich zebranych taką moc śpiewu, która uniosła obecnych do Nieba. Przestrzeń cerkwi uniosła się na półtorej godziny w górę, by łagodnie spocząć na swoim miejscu, kołysana ostatnimi zgłoskami. Trudno mówić o tym, czego doświadczyli widzowie - ja doznałem prawdziwego i głębokiego oczyszczenia. Zatraciwszy poczucie czasu nie wiedziałem czy jestem uczestnikiem buddyjskiego obrządku w Tybecie, czy liturgii na górze Atos? Miałem jedynie świadomość trzech postaci kreślących delikatnie dłońmi jakieś linie w przestrzeni. Kiedy ucichł śpiew w cerkwi ci niesamowici artyści nie zakończyli jeszcze swego misterium, czyniąc to dopiero na łące przed świątynią. Tego dnia wszyscy zostali uświęceni tą muzyką sfer.

Majsternia Pisni na II Spotkaniach Teatralnych Innowica 2009

I wydawać by się mogło, że to był koniec imprezy. Oficjalnie może tak. Nie można jednak zapomnieć o wszystkich pozostałych uczestnikach, którzy tworzyli atmosferę tego majowego Spotkania: Igorze Janowiczu – wybitnym ukraińskim malarzu, prezentującym swoje obrazy w zabytkowej kapliczce; Wacławie Bugno – artyście fotografiku z Gorlic, którego fotogramy uświetniły dziedziniec ośrodka Sarepta. Przez kilka dni pan Bogdan Kareł – snycerz z Gorlic, w subtelny sposób wprowadzał i dużych i małych w technikę posługiwania się dłutem

Warsztaty snycerskie pana Bogdana Kareła (fot. Bussi)

W tej pięknie umajonej krainie – za sprawą Małgosi Łukomskiej – wszyscy mogli zakosztować smaku pierwszych ziół porastających łąki i połoniny oraz dowiedzieć się wielu ciekawych informacji na temat właściwości roślin z pozoru tylko zwyczajnych, a posiadających niezwyczajne moce. Przez wszystkie 3 dni muzyczną scenę w Nowicy 9 ożywiał swoimi analogowymi projekcjami Krzysiek Owczarek, występujący jako CineManual, a o nagłośnienie dbał Leszek Mroczkowski z ekipą. W sklepiku „Pod lipą” swoje „światełka” prezentowała Ola Padzik, a u dzieci można było posilić się smakowitymi podpłomykami (czapatami).

Warsztaty zielarskie Małgosi Łukomskiej (fot. Bussi)

W ciemnościach dostrzec było można tajemne ognie wyczarowane przez Tomka Oparowicza z przyjaciółmi z grupy SAO. (Fajnie było hej. Kulturalna bieganina :) - Tomek Oparowicz, SAO). Gośćmi, których wkładu nie da się pominąć to Sebastian Smolyn z bratem i psem Pastissem, Sławek Shuty oraz genialny, zagubiony muzyk – Konrad. Czy to już koniec…? Nie… Mało kto wie, że Spotkania trwały dalej w wieczornych rozmowach, w śpiewie Zosi Fuglewicz, prezentującej kilka piosenek z repertuaru państwa Prusinowskich, w śpiewie Tosi, Astka i Dorotki Cuprjak. Dopiero nad ranem wygasły ostatnie ogniska … a żar w sercu pozostał.

SAO , Muzyka: Maćko Korba
(podziękowania dla Marcina i Teresy za udostępnienie)

Specjalne podziękowania kieruję ku ks. Janowi Pipce, bez pomocy którego Spotkania nie miałyby „ducha”. Jego promienny uśmiech witał artystów i uczestników, a bezinteresowna pomoc była wsparciem wielu twórczych zdarzeń.

Wczesną wiosną, 5 kwietnia, gdy przyroda w Nowicy dopiero zaczęła budzić się z zimowego snu, przyjechaliśmy z Igorem Janowiczem pokazać mu miejsce, w którym zaplanowana została jego wystawa, starą cerkiewkę.

Długo nic nie mówił, rozglądał się, potem zaczął pytać - W którym miejscu? Jak? A światło? W drodze powrotnej napięcie pękło, powiedział, że szkoda że sam nie będzie mógł być, ale bardzo chciałby mieć zdjęcia, bo to może być niezłe, niezwykłe, a jemu przyda się w materiałach do nowego katalogu. Dopiero wtedy poczułam, że przekonał się i polubił ten pomysł - Marzena Kowalska, Galeria Marzenie

Podziękowania należą się Galerii Marzenie, a tak po prostu Marzence, która zadbała o organizację wystawy malarstwa. Każdemu - Pani Kucharce, Irence Smereczniak - WSZYSTKIM WAM DZIĘKUJĘ – WSZYSCY TWORZYCIE INNOWICĘ.

Piotr Bussold (Bussi)

PS. Prezentowane zdjęcia są materiałem "surowym". Prosimy o dalsze komentarze i impresje. Jeśli posiadacie ciekawe zdjęcia, które udało się Wam zrobić podczas tej Innowicy to nadsyłajcie na mój adres mailowy (w zakładce kontakt) lub prześlijcie linki do Waszych prywatnych galerii. Wkrótce powstanie "mała" ilustracja filmowa.

W sieci:

Program II Spotkań Teatralnych Innowica 2009

2009-04-05T19:15:00.008+02:00

Szanowni Państwo,
Mamy przyjemność przedstawić program drugiej edycji Spotkań Teatralnych Innowica 2009, które odbędą się w dniach 1-3 maja 2009 roku we wsi Nowica w Beskidzie Niskim. Organizatorzy zastrzegają sobie możliwość zmiany programie w przypadku zaistnienia okoliczności lub zdarzeń nie zawinionych przez organizatora.

1 maja (piątek)

11.30 - otwarcie (Sarepta)
12.00 - Teatr Lalkowy Babadlo "Jak baba Paczmaga kawalera szukała" (Sarepta)
14.00 - Studnia "O" - warsztaty artystyczne dla dużych i małych (Sarepta)
18.00 - Nowica 9 - koncert (Nowica 9)
20.30 - Teatr Ósmego Dnia "Arka" (gospodarstwo agroturystyczne Kow&Boj - Przysłop)
22.00 - Maćko Korba Project - koncert (Nowica 9)

2 maja (sobota)

10.00 - Małgorzata Łukomska - wycieczka na łąkę i do lasu (Nowica 9)
12.30 - Studnia "O" - warsztaty artystyczne dla dużych i małych (Sarepta)
14.30 - Lech Dyblik "Banditen songs" - koncert (Sarepta)
16.00 - nabożeństwo ekumeniczne na cmentarzu wojennym nr 59 (Przysłop)
18.00 - Teatr-A "Pasja" (Nowica 9)
20.00 - Studnia "O", Sarhan & Lubay, Czerwie - koncert (Nowica 9)

3 maja (niedziela)

11.00 - Majsternia Pisni - Liturgia św. Jana Złotoustego i koncert irmosów (cerkiew św. Paraskewy)

Spotkaniom towarzyszyć będą:

Wystawa malarstwa Igora Janowicza (kaplica obok Sarepty)
Wystawa fotografii Wacława Bugno (szkoła)
Projekcje aktywne CineManual (podczas koncertów - Nowica 9)
warsztaty snycerskie i łyżkarskie (Sarepta)

Uwaga !!! Prosimy o zaopatrzenie dzieci w kalosze podczas wycieczki na łąkę i do lasu. W przypadku słonecznej pogody nie będą potrzebne.

Repertuar II Spotkań Teatralnych

2009-01-29T17:16:00.012+01:00

Chcielibyśmy przedstawić propozycję repertuarową II Spotkań Teatralnych Innowica 2009. Na tym etapie przygotowań może zdarzyć się wiele zmian, prosimy więc traktować poniższą ofertę jako roboczą.

Teatr Ósmego Dnia (Poznań) w ramach II Spotkań zaprezentuje plenerowe przedstawienie "Arka";
Majsternia Pisni (Lwów, Ukraina) - koncert irmosów w cerkwii św. Paraskewy;
Teatr-A (Gliwice) - spektakl "Pasja" (cerkiew św. Paraskewy);
Teatr Babkove Divadlo (Preszow, Słowacja) - przedstawienie dla dzieci (dziedziniec ośrodka "Sarepta");
Studnia "O" (Warszawa) - warsztaty dla dzieci i młodzieży oraz Wieczór Narracyjny;
Maćko Korba Project - koncert;
Czerwie - koncert;
Sedativa - koncert;
Nowica 9 - koncert;

Wydarzeniom tym towarzyszyć będą wystawy: wybitnego ukraińskiego malarza Igora Janowicza, wystawa fotografii Wacława Bugno, multimedialny pokaz projekcji CineManual , fireshow w wykonaniu krakowskiego Teatru SAO oraz warsztaty zielarskie Małgosi Łukomskiej.

Pierwsze Spotkania 2008

2009-01-26T12:50:00.006+01:00

reżyseria Piotr Pardela

W dniach 1-3 maja 2008 roku w Łemkowskiej wsi Nowica odbyły się I Spotkania Teatralne INNOWICA 2008. Niezwykle trudno pisać obiektywną relację z przedsięwzięcia, z którym jest się emocjonalnie i uczuciowo związanym od samego początku. Niemniej postaram się w kilku słowach opisać to, co się wydarzyło.

Spotkania otworzył Lwowski Teatr Lalek, który - ku uciesze najmłodszej publiczności - zaprezentował plenerowe przedstawienie "Słomianyj byczok". Dzieci i rodzice - znakomicie wciągneli się w zabawną opowieść o słomianym byczku i jego perypetiach. To był jednak przedsmak tego, co miało nastąpić później. Po Teatrze Lalek wystąpił Teatr Snów, kierowany przez Zdzisława Górskiego, który zaprezentował "Pokój", o samotnym mieszkańcu pokoju na pograniczu marzenia sennego zamieszkałego przez dziwne postacie. Uczestniczący widzowie stali się częścią przepięknego, onirycznego świata.

INNOWICA to niezwykłe, inspirujące miejsca prezentacji, świetna atmosfera, urozmaicony i ambitny program (...) Pod wpływem krajobrazu i miejsc, nasunęła mi się myśl, że w jakieś kolejnej edycji można by było pokusić się o przygotowanie projektu kilku wykonawców specjalnie na Spotkania (...) - Zdzisław Górski, Teatr Snów

Teatr Snów "Pokój" (fot. Filip Bojko)

Nie opadły jeszcze wrażenia po spektaklu Snów kiedy to zjechała Kapela Hałasów. Jacek i Ala Hałasowie na kilka dni przybyli ze swoją magiczną jurtą w której zaprezentowali program "Nomadzi Kultury" - pieśni wykonywanych w dawnych czasach w Rzeczypospolitej, pieśni innych narodowości - Romów, Wołochów etc. Grając na oryginalnych tradycyjnych instrumentach jak np. lira korbowa, gordon, fujara, bęben etc. - wzorem "dziadów" wędrują po Polsce i Europie wyczarowując piękne klimaty gdziekolwiek się pojawią. Kto pojawił się w jurcie ten z pewnością wyszedł z niej wewnętrznie wzbogacony i znalazł coś dla siebie.

Jacek Hałas (fot. Wacław Bugno)

Dzień zakończył pokaz w wykonaniu SAO (Sztuka Awangarda Ogień) i Lubaya (Michała Lubiszewskiego), którzy zaprezentowali widowiskowy fireshow z towarzyszeniem wspaniałej muzyki tworzonej "na żywo". To był prawdziwie "korzenny" wsytęp oddający rytm y ziemi i budzącej się przyrody.

Dzięki za zaproszenie do Nowicy... Naprawdę rewelacyjne miejsce! Mam nadzieję, że za rok też się uda wyczarować Spotkanie Teatralne. Było by miło - Tomek Oparowicz, SAO

SAO (fot. Kolec)

Drugi dzień Spotkań był dniem zupełnie innym. Wieczorem - w przepięknej zabytkowej cerkwi pod wezwaniem św. Paraskewy - spektakl "Hiob" zaprezentował Teatr Woskresinnia ze Lwowa. Przedstawienie w reżyserii Jarosława Fedoryszyna na podstawie sztuki Karola Wojtyły moim skromnym zdaniem było niesamowitym i poruszającym do głębi przeżyciem artystycznym zmuszającym widza do religijnej refleksji. To wydarzenie z pewnością na długo zostanie zapamiętane przez tych, którym było dane dostać się do środka. Zupełnie odrębną kwestią jest oryginalna przestrzeń, w której odbyła się prezentacja. Wszyscy - łącznie z osobami duchownymi - byli mocno wzruszeni i zachwyceni profesjonalizmem i środkami artystycznego wyrazu.

Teatr Woskresinnia "Hiob" (fot. Wacław Bugno)

Po zakończeniu spektaklu - ci, którzy mieli jeszcze siłę - uczestniczyli w innym magicznym wydarzeniu choć o nieco innym charakterze - w spektaklu Wielokulturowego Zespołu Ludowego WIOHA pt. "Zaufaj duchowm, co w tobie śpią". Animatorem WIOHY jest niezwykły artysta, poeta i muzyk - Krzysztof Wrona - przyjaciel Nowicy - mieszkający w innym cudownym miejscu w okolicach Kielc.

Trzeci dzień również upłynął pod znakiem wydarzeń niezwykłych. Oto do Nowicy ściągnęli artyści związani z nią od lat i corocznie są jej gośćmi - Teatr Węgajty. Przyjeżdżają żeby kolędować z mieszkańcami Nowicy i wlać w ich serca trochę otuchy i nadziei. Tym razem przyjechali z przedstawieniem "Kalevala" opartym na fińskim eposie, który okazał się na tyle uniwersalnym, że artyści musieli zaprezentować go trzy razy po rząd. To było zupełnie kuriozalne wymagało od artystów niebywałej kondycji. Jestem przekonany, że ich wysiłki wynagrodził zachwyt publiczności, która z wypiekami na twarzy opuszczała świetlicę w szkole w Nowicy.

Przede wszystkim słowa podziękowania i podziwu: to co zorganizowaliście bylo świetne. Było to, co najważniejsze; znakomita atmosfera. Nieuchwytne, a jednak konkretne. Festiwal teatralny w takich warunkach to rzecz unikalna. Wyobrażam sobie, że w konsekwencji to coś bardzo pożytecznego i twórczego. Bardzo ważne, że pokazany był spektakl - Krzysztofa Wrony - który wyrósł z ducha miejsca. Także nasza Kalevala miała od początku wpisaną Nowicę. Dlatego dobrze było ją wreszcie tam pokazać. A Wy po prostu stworzyliście kontekst. Z kolei jurta jak z księżyca, ale za to jaka świetna przestrzeń, przestrzeń spotkania! Potrzebna jak pokarm. Warto by pomyśleć, jak utrzymać specyfikę festiwalu w przyszlości. Kontynuować na pewno warto - Wacław Sobaszek, Teatr Węgajty

Teatr Węgajty "Kalevala" (fot. Alek Budzyński)

Nie byłyby to jednak pełne Spotkania gdyby ich zwieńczeniem nie była wspólna zabawa wszystkich uczestników: gości, publiczności, artystów i mieszkańców Nowicy. Jej motorem i siłą sprawczą były właśnie Węgajty, które przenosząc się do jutry Hałasów zapewniły doskonałą zabawę - wspólne muzykowanie i tańce. Wszyscy dali się porwać w ten niesamowity wir dźwięków i pląsów. Mocniejszym akcentem zabawy była muzyka w wykonaniu grupy Nowica 9, która na stałe mieszka i kultywuje muzyczne tradycje płynące z ducha nieżyjącego wiejskiego muzykanta Janka Szymczyka.

Dodatkowym elementem Spotkań - towarzyszącym przez wszystkie dni - była wystawa prac Małgorzaty Dawidiuk "Ikony-Cienie". Wszystkie te opisy nie oddają w całości wzruszeń i emocji. Jest czymś zupełnie niebywałym, że we wspaniałej atmosferze mogło się spotkać tylu niezwykłych ludzi w tym magicznym miejscu jakim jest Nowica. Na zakończenie pozwolę sobie zacytować refleksję jednego z artystów - Lubaya.

"Nowica, jak i cały Beskid Niski z racji swej niezwykłej magii od ponad 25 lat przyciągają mnie do siebie. Tym bardziej, znalezienie się wśród tak znakomitych artystów, pośród wyjątkowych kulis Nowicy, stało się dla mnie jednym z najważniejszych wydarzeń budzącej się do życia wiosny. Ta magia dodała cudownym spektaklom Teatru Snów, Teatru Woskriesinnia oraz Teatru Węgajty dodatkowej wartości – wartości wręcz transcendentalnej – bez względu na chwilowe załamania pogody. Niezwykle miło było ujrzeć także rdzennych mieszkańców Nowicy, którzy z zainteresowaniem brali udział w Spotkaniowych wydarzeniach. W ten sposób materializowała się idea spotkań kultur miejskich i wiejskich…

Zaproszenie do współpracy przy spektaklu Teatru SAO było dla mnie ogromnym wyzwaniem. Improwizacja dźwiękowa do pokazów teatru ognia powstała ad hoc. Bez prób, czy wcześniejszych uzgodnień. Polegaliśmy na własnej intuicji. Dlatego cieszy mnie fakt tak pozytywnego odbioru spektaklu przez zaskakująco liczną publiczność, a także zadowolenie członków zespołu SAO z udanego występu i wspólnej zabawy, która swą uniwersalnością powodowała, że trudno było zorientować się, czy znajdujemy się tego wieczoru w Nowicy, Lagos, czy Kingston?

Nowica 9

Ogromnie ciepło wspominam zawsze granie z muzykami z Nowicy 9. Nie wyobrażam sobie nie wzięcia udziału w magicznych jam sessions, ilekroć nadarza mi się na to okazja. Wyrazy ogromnego szacunku - od muzyka dla muzyków - z Kapeli Hałasów oraz zespołu Teatru Węgajty za ogromną pracę dokumentalistyczną i talent w kultywowaniu tradycyjnych dźwięków i rytmów, które jak było to widać nadal trafiają do każdego, bez względu na jakiekolwiek preferencje, czy miejsce zamieszkania.

Wielkie znaczenie miał również towarzyski charakter Spotkań. Rozmowy i wspólna zabawa ze znajomymi, często od lat nie widzianymi, ludźmi pozostanie na długo w pamięci. A Nowica – miejscem, gdzie znowu okazuje się, jaki ten nasz świat jest mały…

Chwała organizatorom, pozdrowienia dla artystów, wdzięczność mieszkańcom i ukłony w stronę publiczności za wspaniałe Spotkania Teatralne InNOWICA 2008! Niech żyje InNOWICA 2009!"

Spotkania odbyły się przy finansowym wsparciu Województwa Małopolskiego, TP SA, PKO BP, gminy Uście Gorlickie, spółki Impel Griffin. Swojego patronatu udzielili - Ambasada Ukrainy w Polsce, Wydawnictwo Czarne, TVP Kultura, MojeGolice.pl, Beskid-Niski.pl, Gorlice.Info.

Czytaj więcej:
http://www.nowica.art.pl
http://www.mfa.gov.ua